Estragon pochodzi znad syberyjskich rzek i z Ameryki Północnej. Swobodnie rozprzestrzenił się po Europie, dzisiaj jest uprawiany na skalę przemysłową. We Francji zyskał sobie miano króla przypraw. Najbardziej popularne są dwie odmiany estragonu - rosyjska, dorastająca do 1,5 m o gorszych walorach smakowych oraz francuska, osiągająca najwyżej 60 cm wysokości, o wyrazistym, lekko gorzkawym smaku i bardzo aromatycznym zapachu. Odmiany te różnią się nawet sposobem uprawy. Rosyjski estragon wysiewa się wyłącznie z nasion, zaś francuski - wyłącznie z sadzonek. Estragon lubi porastać obrzeża polnych dróg, okolice opuszczonych domów i ruin.

W medycynie naturalnej wykorzystujemy całą roślinę łącznie z korzeniem, który wyglądem przypomina wijącego się węża (stąd ludowa nazwa wężowe ziele i stosowanie ziela do leczenia ukąszeń węży - w XIX w.).

Na co komu estragon?

Na potrzeby domowe najlepiej uprawiać świeży estragon. Nie jest to roślina wymagająca, wystarczy jej żyzna ziemia z dobrym odprowadzeniem wody (nie znosi przelania). W tym celu na dno doniczki można położyć warstwę kamyków. Lubi miejsca słoneczne i ciepłe.

W ogrodzie wiosną (kwiecień lub maj) należy wykopać i podzielić korzeń estragonu na kilka nowych sadzonek. Po wyrośnięciu, możemy na bieżąco zbierać i wykorzystywać ziele. Najlepszy jest estragon zebrany pod koniec lata. Jesienią jeszcze przed nastaniem mrozów, ścinamy całą roślinę a korzeń przysypujemy ziemią. Estragon suszymy w rozwieszonych, powiązanych pękach.

Bylica głupich

Jedna z polskich nazw estragonu, bardzo popularna nawet wśród botaników to bylica głupich. Nie ma jasnego przekazu odnośnie pochodzenia tej nazwy, ale być może chodziło o używanie estragonu przez niektóre osoby w celu zyskania ochrony przed wężami i smokami - a była to niemal codzienna praktyka w średniowieczu. Co bardziej przestraszeni upychali estragon pod koszulą, aby w drodze nie imały się ich żadne potwory. Od czasów starożytnych natomiast estragon wkładano do butów, aby podczas długiej wędrówki nie odczuwać zbyt wielkiego zmęczenia.

Leczenie estragonem

W trakcie współczesnych badań laboratoryjnych potwierdzono, że niektóre preparaty z estragonu mają działanie przeciwdrgawkowe. Warto tu zaznaczyć, że medycy ludowi z terenów dzisiejszego Iranu leczyli estragonem osoby cierpiące na padaczkę. Ma zastosowanie również dla oczyszczenia krwi oraz przy uciążliwych bólach i zawrotach głowy. Estragon łagodnie uspokaja, powinien się znaleźć w kręgu zainteresowania osób mających problemy z zasypianiem (herbatkę pijemy na godzinę przed położeniem się do łóżka). Działa żółciopędne, pobudza trawienie i wzmaga wydzielanie soków żołądkowych. Jest delikatnie moczopędny, rozkurczający i przeciwzapalny, grzybobójczy i antyseptyczny oraz pomaga zwalczać niektóre pasożyty jelitowe. Przeciwdziała refluksowi, znosi wzdęcia. Estragon to także bogate źródło witaminy A i C, zawiera złożony olejek lotny oraz żelazo, magnez, cynk, potas, mangan, wapń miedź i wiele innych niezbędnych człowiekowi składników mineralnych.

Ocet estragonowy, napar i nalewka

Estragon jest chętnie używany do aromatyzowania octu, który następnie w różnych stężeniach służy w kuchni oraz do płukania włosów lub jamy ustnej, przemywania zmian skórnych lub zażywania na trawienie i robaki. Do słoja wkładamy szklankę listków estragonu, ubijamy aby puściły sok, zalewamy 2 szklankami octu jabłkowego lub winnego, odstawiamy w ciemne i chłodne miejsce. Ocet zlewamy po 7-10 dniach.

Herbatkę z estragonu (napar) po zalaniu wrzątkiem trzymamy pod przykryciem przez ok. 30-40 minut. Nalewka z estragonu działa wykrztuśnie.

W kuchni

Estragon pasuje do dań gotowanych, smażonych i pieczonych. Do zup, sosów, mięs, ryb, sałat, past, jaj, serów, surówek i farszów. Współgra z pomidorami, cukiniami, porami. Można go użyć do kiszenia ogórków. Do potraw gorących estragon dodajemy na sam koniec gotowania, aby nie utracił smaku.

Źródła: bayergarden.pl, herbs2000.com

Kopiowanie i wykorzystywanie treści wymaga pisemnej zgody Blasting Sagl.

#jedzenie #leczenie #medycyna naturalna