Witamina D różni się od innych witamin, ma bowiem cechy hormonu. Wielostronnie oddziałuje fizjologiczne, staje się czynnikiem aktywnym biologicznie, zwłaszcza w gospodarce wapniem, fosforem, magnezem. Ułatwia wchłanianie minerałów w jelitach i nie dopuszcza do ich usunięcia. Ma znaczący wpływ na właściwą strukturę oraz funkcje kośćca i zębów oraz zdolności immunologiczne.

Witamina D stanowi hormon steroidowy, który produkowany jest z cholesterolu, gdy wystawiamy skórę na działanie promieni słonecznych. Trzeba jednak wiedzieć, że ekspozycja słoneczna okazuje się niewystarczająca, bowiem:

  • zbyt dużo czasu spędzamy w pomieszczeniach,

  • okresowo występują niewielkie ilości promieni UV, co zależy głównie od pory roku,

  • zachmurzenia często ograniczają dostęp promieni słonecznych,

  • stosujemy coraz powszechniej kremy z filtrami UV,

  • zanieczyszczone powietrze mocno ogranicza dostęp promieni (smog, dymy, pyły, skażenia).

Zadania

Witamina D jest absolutnie niezbędna dla zapewnienia dobrego zdrowia, dlatego jej niedobory należy uzupełniać w żywności oraz suplementach diety. W praktyce około 80 do 100 % zasobów witaminy D3 pochodzi z biosyntezy w skórze, a w niewielkim stopniu – z żywności. Tylko nieliczne elementy pożywienia zawierają znaczące ilości potrzebnej witaminy D, stąd tak częste są jej niedobory.

Dla organizmu najważniejsza jest witamina D3 (cholekalcyferol) występująca naturalnie jedynie w organizmach zwierzęcych (ryby, mięso, jaja). Witamina D2 (ergokalcyferol) występuje w organizmach roślinnych lub drożdżach i jest dwukrotnie mniej skuteczna zdrowotnie, a bywa, że staje się toksyczna. Spożyta witamina D dla uzyskania aktywności w organizmie przechodzi 2 etapy konwersji. Pierwszy dokonuje się w wątrobie, to konwersja na kalcyfediol, czyli formę pozwalającą tę witaminę magazynować, drugi – w nerkach, stanowi jej przekształcenie w kalcytriol. Kalcytriol to aktywna postać steroidowa, która wiąże się z wszystkimi komórkami ciała (włączając lub wyłączając geny) wewnętrznymi receptorami witaminy D.

Normy

W celach leczniczo-poznawczych badany jest poziom witaminy D w surowicy krwi. Graniczna wartość tego wskaźnika, uznawana za niedobór – to 10 ng/ml. Jak wskazują #badania ostatnich lat, właściwy poziom witaminy D we krwi powinien wynosić około 40 do 60 ng/ml. Tylko wówczas można zapobiegać takim chorobom jak: gruźlica, łuszczyca, zapalne jelit, cukrzyca typu 1, nadciśnienie tętnicze oraz wszelkie nowotwory. Wyższe poziomy stężenia witaminy D (70 – 80 ng/ml) powodują obniżenie ryzyka wystąpienia takich chorób jak: rak piersi, rak jelita grubego, SM, białaczka, rak trzustki, nerki czy pęcherza moczowego. Naukowcy na podstawie wielu badań wykazali istotne zależności między poziomem witaminy D, a ryzykiem zachorowania na określone choroby.

Badania

Badania na Uniwersytecie Creighton w Nebrasce pozwoliły określić, że ludzki organizm potrzebuje 75 j.m.(IU) witaminy D3 dziennie na 1kg masy ciała. Dla osoby o wadze 60 kg wyniesie to około 4.500 j.m dziennie. Zalecane jest nieprzekraczanie 10.000 j.m. dziennie. Warto jednak wiedzieć, ze jest to norma z 4 krotnym marginesem bezpieczeństwa, bowiem nawet 40.000 j.m dziennie nie wywołuje ujemnych skutków.

Zalecenia

Prof.Garland z Uniwersytetu Kalifornijskiego w międzynarodowym czasopiśmie medycznym „Anticancer Research w lutym 2011 roku stwierdził, że rekomendowane w wielu państwach spożycie witaminy D na poziomie 400 - 800 j.m. jest zbyt niskie. Powołując się na kodeks etyki lekarskiej nazwał je groźnym dla zdrowia. Osoby dorosłe powinny, według profesora, przyjmować od 4.000 do 8.000 j.m. witaminy D3 dziennie w celu zmniejszenia o połowę ryzyka zachorowania na nowotwory, SM, cukrzycę.

Przeciwwskazania dla stosowania witaminy D są bardzo rzadkie, a możliwości przedawkowania znikome. Warto więc, jak wskazują medyczne wynalazki stosować suplementy z witaminą D3 (ale nie D2).

Źródło: naturalna-medycyna.pl #leczenie #nauka