Pierwsze zetknięcie się dziecka ze szkołą może mieć zasadnicze znaczenie dla jego przystosowania się do życia w świecie innym niż dom rodzinny,w którym wymaga się od niego samodzielności. Brak wsparcia i pomocy ze strony rodziców w tym czasie może wywołać w dziecku poczucie niepokoju i niepewności. Uczuciom tym towarzyszą często zaburzenia snu i odżywiania, mogą się nawet pojawiać  zaburzenia nerwicowe i moczenie nocne. Uczeń niekiedy reaguje wybuchami gniewu, występują objawy niestrawności i bólów brzucha. Bywa, że #dzieci przejawiają brak dojrzałości i niepokój, przybierając wrogą postawę wobec nauczyciela .

 Niechęć dzieci do szkoły

Psychologowie biją na alarm: około 10 procent polskich uczniów odmawia chodzenia do szkoły. Powodów jest wiele: lęk przed nowym nauczycielem, grupą rówieśników, ośmieszeniem czy niemożnością sprostania wymaganiom zbyt ambitnych rodziców. Dlatego też specjaliści są zdania, że już od początku roku szkolnego trzeba zwracać uwagę na stosunek dziecka do szkoły. Jeśli dziecko nie chce chodzić do niej chodzić, należy podjąć stosowne kroki, żeby lęk przed szkołą nie przerodził się w fobię szkolną. Z trudnościami przystosowania się, które zbiega się z czasem przekroczenia murów szkoły, wiąże się ściśle rozwój w dziedzinie umysłowej i społecznej.

 Fobia szkolna

Fobia szkolna jest elementem zespołu lęku społecznego, objawiającego się problemami w kontaktach międzyludzkich z powodu obawy przed ośmieszeniem czy kompromitacją. #szkoła jest miejscem, gdzie o podobne zdarzenia jest bardzo łatwo. Specjaliści zgodnie potwierdzają fakt, że prawie zawsze przyczyna tkwi w dziecku,  nie w szkole. Już pierwsze sygnały niechęci do szkoły powinny skłonić opiekunów, aby zaczęli szukać fachowej pomocy nieradzącemu sobie dziecku. Taką pomocą służą specjaliści: pedagodzy i psycholodzy w poradniach pedagogiczno-psychologicznych. Tam fachowcy po gruntownych badaniach pod kątem trudności szkolnych ocenią  poziom inteligencji dziecka,  jego zdolności i  problemy emocjonalne, sprawdzą, na czym polega problem szkolny. Ważne są również rozmowy rodziców z dzieckiem w domu, umacnianie w nim poczucia wartości oraz uczenie sposobów radzenia sobie w sytuacjach kryzysowych. O zaistniałej sytuacji warto porozmawiać z wychowawcą, pedagogiem, dyrekcją szkoły. Istnieje jednak grupa uczniów, którym żadna terapia daje oczekiwanych skutków. Potrzebują wtedy indywidualnego nauczania w domu ucznia. Jednak jest to ostateczność, która powinna być orzekana w naprawdę wyjątkowych sytuacjach.

Źródło: www.Planetawiedzy.Pl

  #społeczeństwo