Klasyfikacje podziałów partii, które wskazują na ich usytuowanie na „prawicy”, czy „lewicy” są różnorakie i niekiedy skomplikowane. Można śmiało napisać, że w dzisiejszym świecie tego typu podziały mogą być bardzo niejednoznaczne, bowiem partie zwykle nie mają obecnie jednoznacznego profilu. Przyjmuje się, że SLD i Ruch Palikota to partie lewicowe, podczas gdy #PiS, czy Platforma uchodzą za prawicę. Pytanie jednak, czy ktoś, kto używa tego typu pojęć robi to z pełną świadomością znaczenia słów, czy może po prostu dokonuje koniecznego uproszczenia rzeczywistości. Wydaje się, że do czynienia mamy raczej z tym drugim przypadkiem, gdyż tak naprawdę wszystkie partie parlamentarne można by było pod wieloma względami zaliczyć do lewicy właśnie. I to też może być ciekawy przyczynek do wyjaśnienia dlaczego jednocząca się lewica Leszka Millera i Janusza Palikota będzie miała „pod górkę”.

Ekonomia i gospodarka

Na szczęście pozostało kilka wyznaczników, które niechybnie wskazują na profil ideowy. I tak w sferze ekonomicznej: interwencjonizm państwowy, nacjonalizacja przedsiębiorstw, zasiłki, przymusowe ubezpieczenia społeczne, prowadzące do „równości i sprawiedliwości społecznej” to domena lewicy. Partia prawicowa, wątpiąc w sens i skuteczność programu ulepszania świata za pomocą „centralnego sterowania” ze strony instytucji państwowych, powinna zdecydowanie stawiać na nieograniczoną konkurencję, prywatyzację państwowych przedsiębiorstw, wolny rynek i indywidualne zdolności jednostki. Jej celem powinna też być redukcja zatrudnienia urzędników, usprawnienie funkcjonowania administracji, ograniczenie świadczeń socjalnych oraz zmniejszenie obciążeń podatkowych. Równość postrzegana zaś powinna być jako równość szans, nie zaś równość ekonomiczna. Tymczasem w programach polskich partii politycznych jak przeważają w tej mierze postulaty lewicowe. Prawo i Sprawiedliwość, uchodzące za najbardziej prawicową siłę w polskim parlamencie, ma w sobie wiele cech lewicy – 500 złotowe zasiłki na dziecko to z pewnością nie jest postulat o prawicowym charakterze. Co innego obniżenie podatków.

Polityka wewnętrzna

W sferze polityki wewnętrznej lewica stawia zwykle na centralizację, zaś prawica na wzmocnienie realnej władzy samorządowej i demokracji bezpośredniej. Platforma, pomimo deklaracji, nie postawiła nigdy na realne wzmocnienie władzy samorządowej, co najlepiej widać przy rozdzielaniu rządowych subwencji dla regionów i stosunku rządzącej koalicji do idei referendum. Inne partie, mimo deklaracji, po przejęciu władzy także nie są skore do rzeczywistej decentralizacji systemu władzy.

Aksjologia

Jest to wymiar rozróżnienia pomiędzy lewicą, a prawicą, który w Polsce funkcjonuje jako główny. Dotyczy on kwestii światopoglądowych: lewica postuluje rozdział kościoła od państwa, tolerancję dla praw mniejszości narodowych i seksualnych, feminizm, planowanie rodziny na zasadach eugenicznych, a także aborcję i eutanazję na życzenie. Ponadto dla lewicy najważniejszy jest kolektyw. Prawica opowiada się natomiast za wartościami tradycyjnymi i narodowymi, wspierając rodzinę jako podstawę społeczeństwa, a człowieka jako jednostkę. Prawicowe partie zwykle wartości religijne stawiają też jako fundament moralności całej społeczności. To tutaj rozróżnienie pomiędzy polskimi partiami jest szczególnie ostre i w tym aspekcie wszystkie dobrze znane elementy układanki parlamentarnej pasują: SLD, PO, PiS, a nawet PSL można dość jednoznacznie podzielić w tym ujęciu na prawicę i lewicę. #Platforma Obywatelska #społeczeństwo