Politykę zagraniczną uprawiają wszystkie państwa. Za jej pomocą realizuje się swoje cele i interesy w relacjach z innymi państwami. Może polegać na współpracy i innymi państwami lub próbie wywierania na nich swojego nacisku.

Polityka zagraniczna musi być ściśle powiązana z polityką wewnętrzną uprawianą przez państwo. Jej istotną częścią jest formułowanie celów i potrzeb państwa, a potem próba ich realizacji na arenie międzynarodowej. Cele takie muszą opierać się o interes narodowy, czyli żywotne interesy państwa i jego obywateli. Interesy te muszą przyjąć strukturę hierarchiczną. Za ich formułowanie odpowiada władza wykonawcza, elity polityczne, obywatele oraz grupy nacisku, np. reprezentujące biznes czy przemysł. Ważnym aspektem uprawiania polityki zagranicznej jest fakt, że niektóre cele sformułowane przez państwo mogą kolidować z interesami innych państw. Aby doprowadzić do ich realizacji państwo musi podjąć odpowiednie działania.

Polityka zagraniczna ma za zadanie chronić podstawowe interesy państwa w dziedzinie bezpieczeństwa, dobrobytu oraz wartości reprezentowanych przez państwo i jego obywateli. Realizacja takiej polityki odbywa się na drodze pokojowej współpracy lub też agresji czy wojny.

Do wykonywania polityki zagranicznej służy dyplomacja. Jest to działanie polegające na negocjacji umów pomiędzy państwami. Jest przede wszystkim aktywnością pokojową. Rzymski filozof i prawnik Cyceron określił ją jako "siłę argumentów przeciwko argumentom siły". Jest to sztuka poszukiwania możliwych do przyjęcia dla stron porozumień i kompromisów. Jako forma działania państw pojawiła się w starożytności. Już 2 tys. lat przed naszą erą korzystali z niej egipscy faraonowie. Rozwinęli ją starożytni Grecy i to od greckiego słowa "diplos"(dokument uwierzytelniający) pochodzi nazwa tego pojęcia.

Polityka zagraniczna uprawiana jest przez upoważnione organy państwa. Władza wykonawcza realizuję ją poprzez Ministerstwo Spraw Zagranicznych, na czele z odpowiedzialnym ministrem. W ramach polityki zagranicznej państwo formułuje swoje długofalowe cele określane jako "racja stanu". Przyjmuje też cele doraźne i krótkoterminowe. Korzysta przy tym z nacisku, perswazji, nakłaniania oraz przymusu. Cele polityki zagranicznej polegają na zapewnieniu rozwoju i bezpieczeństwa państwa, jego pozycji na arenie międzynarodowej.