Janusz Ryszard Korwin-Mikke jest polskim publicystą i politykiem. Urodził się 27 października 1942 roku w Warszawie. Korwin-Mikke został założycielem i prezesem ugrupowań politycznych: Unia Polityki Realnej, Wolność i Praworządność, Kongres Nowej Prawicy oraz KORWiN. Jest posłem na Sejm I kadencji, deputowanym do Parlamentu Europejskiego VIII kadencji. Kandydat na urząd Prezydenta RP w: 1995, 2000, 2005, 2010 i 2015.

Koalicja Odnowy Rzeczpospolitej Wolności i Nadzieja to nowa partia utworzona w 2015 roku, przez Janusza Korwina-Mikke zwana inaczej KORWiN, której prezesem został Michał Marusik.

Młodość i wykształcenie

Urodził się w Warszawie, okupowanej przez Niemców, jako jedyne dziecko Ryszarda Mikkego oraz Marii z Rosochackich. W 1959 roku zdał maturę. Później rozpoczął studia na Wydziale Matematyki Uniwersytetu Warszawskiego. Po pierwszym roku studiów zaczął uczęszczać na kierunek - filozofia - na Wydziale Filozofii i Socjologii UW. Był pracownikiem naukowym w Instytucie Transportu samochodowego i na UW w Zespole Badań nad Informacją i Techniką Podejmowania Decyzji kierowanym przez Klemensa Szaniawskiego.

Działalność publiczna w III RP

Janusz Korwin-Mikke w 1990 roku założył tygodnik "Najwyższy CZAS". Był jego wydawcą do października 2007 roku. Na początku października 1990 roku w UPR doszło do rozłamu. Część działaczy próbowała dokonać zmiany na stanowisku prezesa i odwołać Janusza Korwin-Mikkego. Ci sami działacze po nie udanej próbie odwołania prezesa, ogłosili powstanie nowej partii o podobnej nazwie. Jej przewodniczącym został biznesmen Sławomirem Jarugą. Kolejny rozłam w UPR pojawił się w 1995 roku, kiedy to grupa konserwatywnych działaczy skrytykowała Korwin-Mikkego za nieudzielenie poparcia Lechowi Wałęsie w drugiej turze wyborów prezydenckich.

Janusz Korwin-Mikke był posłem z okręgu poznańskiego na Sejm I kadencji - jednym z najbardziej aktywnych mówców. Większość posłów uważała go za ekscentryka i skandalistę o utopijnych poglądach.

Bez powodzenia kandydował w:

· wyborach parlamentarnych w 1993, 1997 i 2001,

· wyborach do PE w 2004

· dwukrotnie w wyborach uzupełniających do Senatu w 2004 roku (w okręgu wrocławskim zajął 2. miejsce na 10 kandydatów z wynikiem 18,6%, a w okręgu bielskim 4. miejsce na 12 kandydatów z wynikiem 11,5%).

W 2005 zainicjował partię Platforma Janusza Korwin-Mikkego. Sam nie wstąpił jednak do tej partii, lecz jako członek UPR kandydował po raz kolejny do Sejmu. Startował w okręgu warszawskim, uzyskując wówczas 19 246 głosów.

W 2006 roku kandydował na prezydenta miasta stołecznego Warszawa. W wyborach zajął 4. miejsce z wynikiem 2,26% (9628 głosów).