Antonii Macierewicz to jeden z najbardziej znanych polityków polskiej prawicy. Działalność polityczną rozpoczął w czasach PRL jako działacz opozycji demokratycznej. W III RP związany nieprzerwanie z prawą stroną polskiej sceny politycznej. Pełnił wiele funkcji związanych z tzw. resortami siłowymi oraz służbami specjalnymi.

Urodził się 3 sierpnia 1948 r. w Warszawie. Od 1966 r. należał do legendarnej drużyny harcerskiej "Czarna Jedynka" przy liceum Reytana w Warszawie, która wychowywała młodzież w duchu niepodległościowym. Przez jej szeregi przewinęło się wielu późniejszych działaczy opozycji demokratycznej.

Jako student historii na UW Macierewicz był uczestnikiem strajku studenckiego z 1968 r., za co został relegowany z uczelni. Organizował pomoc dla rodzin ofiar protestów na Wybrzeżu w 1970 r. Włączył się w akcję pisania protestów do władz przez opozycyjnych intelektualistów. W 1976 r. był jednym z założycieli Komitetu Obrony Robotników. Po brutalnej pacyfikacji strajku w Radomiu i Ursusie organizował akcję pomocy poszkodowanym robotnikom. W ramach KOR blisko współpracował z Adamem Michnikiem i Jackiem Kuroniem. W 1980 r. był jednym z doradców Komisji Krajowej NSZZ "Solidarność". Po wprowadzeniu stanu wojennego internowany. Zbiegł ze szpitala w Sanoku, po czym ukrywał się aż do 1984 r. W ramach "Solidarności" kontestował politykę przewodniczącego Lecha Wałęsy. Sprzeciwiał się też porozumieniom Okrągłego Stołu.

Macierewicz swoją karierę polityczną w III RP wiązał od początku z partiami prawicowymi. Był jednym z założycieli ZChN. W 1992 r. w gabinecie Jana Olszewskiego objął tekę ministra spraw wewnętrznych. Wsławił się wówczas ogłoszeniem tzw. Listy Macierewicza wymieniającej nazwiska tajnych współpracowników komunistycznych służb specjalnych. Na liście znalazł się m.in. prezydent Lech Wałęsa oraz prezes ZChN Wiesław Chrzanowski. Rewelacje Macierewicza wywołały wstrząs na scenie politycznej i doprowadziły do upadku rządu Jana Olszewskiego.

Macierewicz ponownie wszedł do Sejmu dopiero w 1997 r. z ramienia Ruchu Odbudowy Polski. W kolejnych latach był członkiem wielu prawicowych inicjatyw politycznych. Z Ligi Polskich Rodzin odszedł po konflikcie z jej przewodniczącym Romanem Giertychem.

Premier Jarosław Kaczyński powierzył mu w swoim rządzie funkcję wiceministra obrony narodowej. Zasłynął tam jako likwidator Wojskowych Służb Informacyjnych i osoba odpowiedzialna za weryfikację kadr tej służby. W miejsce WSI Macierewicz miał utworzyć nową służbę kontrwywiadu wojskowego. W raporcie z likwidacji WSI Macierewicz dopuścił do ujawnienia personaliów polskich agentów i współpracowników, co w konsekwencji doprowadziło do osłabienia polskiego bezpieczeństwa.

W 2006 r. Macierewicz został szefem nowej Służby Kontrwywiadu Wojskowego. Decyzji tej sprzeciwiał się ówczesny szef MON Radosław Sikorski. Stanowisko to stracił w 2007 r. po uzyskaniu mandatu posła.

Obecnie Antonii Macierewicz znany jest głównie ze swej roli w śledztwie dotyczącym przyczyn katastrofy smoleńskiej. Pełni funkcję szefa powołanej przez posłów PiS komisji do zbadania przyczyn wypadku prezydenckiego samolotu. Macierewicz jest zwolennikiem teorii, że w trakcie lotu Tu-154 doszło do zamachu na życie prezydenta Kaczyńskiego. Macierewicz konsekwentnie kwestionował wszelkie ustalenia wskazujące jako przyczynę katastrofy wypadek wynikający z błędó załogi i rosyjskiej obsługi lotniska.