Alan John Percivale Taylor żył w latach 1906-90. Napisał wiele książek na temat historii politycznej XIX i XX wieku. Specjalizował się w dziejach własnego kraju, a także Niemiec i Włoch. Znał kilka języków i miał doskonałe rozeznanie w źródłach historycznych. Co istotne, nie był w żadnym okresie swojego życia zwolennikiem faszyzmu. Był nader daleki od wszelkich poglądów nacjonalistycznych, a nawet zamieszany w działalność komunistyczną. W 1961 opublikował książkę pod tytułem:

Korzenie drugiej wojny światowej

Ten tytuł - The Origins of the Second World War - tłumaczę tu dosłownie z angielskiego, gdyż jak dotąd ta pozycja nie została przełożona na język polski.

Reklamy
Reklamy

W swoim dziele, powołując się na ogromną ilość źródeł z archiwów ministerstw spraw zagranicznych, Taylor wysunął tezę, za którą został pozbawiony profesury w Oksfordzie. To tak nawiasem, jeśli komuś się zdaje, że demokracja oznacza pełną wolność słowa, albo że terror politycznej poprawności panuje dopiero od niedawna.

Dwie główne tezy tego profesora były rzeczywiście szokujące.

1) Hitler przez pierwszych sześć lat swoich rządów w ogóle nie miał zamiaru prowadzić wielkiej wojny. Na oku miał dwa cele - własną nieograniczoną władzę i jak największą popularność, a także uprzykrzenie życia Żydom.

2) Do wybuchu wojny doszło wbrew jego woli, wskutek błędnej polityki brytyjskiej i francuskiej. Hitler chciał kolonii zamorskich, niemieckiej hegemonii gospodarczej w Europie Wschodniej oraz ścisłej współpracy ze strony sanacyjnej Polski.

Reklamy

Kiedy zamiast tego zaczęto straszyć Niemców wojną na dwa fronty (gwarancje brytyjskie dla Polski), w Rzeszy pojawiły się gniewne, antypolskie nastroje. Hitler im uległ z obawy przed utratą popularności.

Czy ten historyk się mylił?

Niestety, ale właściwie wszystko wskazuje na to, że w roku 1939 pokój w Europie rzeczywiście poślizgnął się na anglosaskiej pysze oraz na polskim, ozonowym chciejstwie. O ówczesnym stosunku sił i największej rywalizacji w świecie, jakże odmiennym od obecnego, już tu niedawno napisałem [VIDEO]. Po konferencji monachijskiej Hitler daremnie czekał na konferencję w sprawie nowego podziału kolonii wraz z ich bogactwami naturalnymi. Natomiast propaganda antyniemiecka wzmagała się bezustannie. Mimo, że w Rzeszy jeszcze żadnej grupy ludzi masowo nie mordowano, tylko wywłaszczano i starano się wypchnąć za granicę.

Znamienne oceny prasy A. D. 1939

Tak pisał wówczas o tych sprawach związany z centroprawicą, poważny dziennik zachodnioeuropejski:

Anglia musiała się zdecydować na bezpośrednie wejście do gry na kontynencie europejskim, skoro nie miała ochoty przyglądać się bezczynnie jak próbuje się tam podważać jej prawo do bycia supermocarstwem, opartym na ogromnych posiadłościach zamorskich.

Reklamy

Świadomość tego, zwiększająca się wraz z każdym zaskakującym i triumfalnym pochodem strony niemieckiej, doprowadziła do postawienia na ogromny program zbrojeń”.

Zarazem w cytowanym tu artykule wstępnym (tak jak w całej ówczesnej prasie zachodniej) podkreślano przesunięcie głównego nacisku z Królewskiej Marynarki Wojennej (Royal Navy) na siły powietrzne (RAF). W tym na bombowce, które w razie czego miały za zadanie zniszczyć niemiecki przemysł (patrz: galera zdjęć).

(Albions militärisches Erwachen, „Luxemburger Wort”, 12 IV 1939, s. 1)

W powstałej sytuacji Niemcy nie mogli postawić na handel zagraniczny

Przeciwnie, byli zmuszeni starać się o samowystarczalność (autarkię) w dziedzinie zaopatrzenia w surowce. Także maszyn do budowy maszyn i wznoszenia zakładów przemysłowych. Surowce czekały na nich w Europie Wschodniej, częściowo w Skandynawii – z dala od brytyjskich bombowców. Wraz z wieloma ważnymi zakładami przemysłowymi, nadwyżkami żywności oraz siły roboczej.

Możliwość pokojowego współistnienia, prowadzącego do stopniowego złagodzenia reżimów faszystowskich, została zaprzepaszczona

Wszystko to Niemcy mogli szybko związać ścisłą wzajemną współpracą bez wojny. Płacili za wszystkie dostawy maszynami i pojazdami pierwszej klasy jakości. Również Polsce, której rząd właśnie poważnie myślał o większym uprzemysłowieniu kraju oraz eksporcie prefabrykatów – zamiast polskich górników do Francji. Rząd w Londynie sprawił, że uznali, że muszą zdobyć to siłą.

źródło: wikipedia.org,Luxemburger Wort

Kopiowanie i wykorzystywanie treści opublikowanych na blastingnews.com bez pisemnej zgody Blasting Sagl zabronione.

#historia #wojna #Wielka Brytania